***مـــتـــن کـــامـــل خـــطـــبـــه غـــدیـــر***

"يا صاحب الزّمان عجّل ظهورک"

امشب با اینکه دلم خیلی گرفته غم بزرگی دار آزارم می ده اما خوشحالم می دونید چرا

بهتون مگم چون عید بزرگ شیعیان است من دفترم تحطیل کردم  فردا می رم بیش مامانم و بابام        می خواهم ارشون عیدی بگیرم بهشون عیدی بدم می دونید عیدی من چی  بوسی است که مامانم به چشمان می زنه و بابا توی پیشانیم می بوسه من به آندو بزرگوار چی می دم بوسی به

پاهای مامان وبابا  اخه عید سیدا است  من خوشحالم برام دعا کنید یا علی

«بِـسـمِ الـلـَّهِ الـرَّحـمَـنِ الـرَّحـیـمِ»

ألحَمدُلِلَّهِ الَّذي جَعَلَ کَمالَ دیِنِهِ وَ تَمامَ نِعمَتِهِ بِوِلایَةِ أمیرِالمُؤمِنینَ وَالأئِمَّةِ المَعصُومینَ وَ صَلَّي اللَّهُ عَلَی سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِیّهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسلیماً وَ لَعنَةُ اللَّهِ عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ.

روز هیجدهم ذي الحجة الحرام ، روز عید غدیر خم و عیدالله الأکبر و عید آل محمّد (علیهم السلام) و عظیم ترین اعیاد را به محضر مقدّس و منوّر قلب عالم امکان ، حضرت بقیة الله الأعظم حجة بن الحسن العسکری (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و محبین آقا امیرالمؤمنین علي (علیه السلام) تبریک و تهنیت عرض می نمائیم

صَلَی اللهُ عَلَیکَ یا اَبَا الحَسَن یا عَلی بنِ مُحَمَّد النَّقی الهادی^(ع)

^{میلاد مسعود حضرت امام هادی(ع) مبارکباد.}

^{انشاء الله در حرم باصفایشان در شهر سامراء عرض ادب کنیم.}

                                             شکوفه بهار                     ۲۶/۱۰/۸۴

کسی زیبا تر از تو در جهان ، نه    

تو  باش  آرام  جانم  دیگران ، نه    

غرور  عاشقی   دیوانه ام   کرد    

  این گل تقدیم به  استاد شعر مستی و هستی                                                     

سر در طـــبق عـالــــــم مستی دارم

     از مستی خود شـــــوق به هستی دارم

چون هستی من بسته به یک دم باشد

                        مستی بکنم  که دم غنیــــــــــمت دارم

مستی نبود دمـــــی از این عالم دون

                        هستی همه اش به ســـــاز مستی دارم

در هستی خود اگر نبـاشــــــــم غافل

                        دردست همیشـــــــــه جام مستی دارم

با مسـتی خود شور به دل انـــــدازم

                        تا شـــــــوق به هستی از میان بردارم

عـــالـــــم همه در قالب هستی گذرد

                        جز من که شب و روز به مستی دارم

یک جــرعه به مستی از دهـانم افتاد

                        تا خاک بــــگوید اینــــک هستی دارم

هستی به وجـــــود کـفـــر اقـرار کند

                        آن روز که دلشــــــوره ز مستی دارم

        با مســتی بهزاد به شــــــــوق آمده ام

        تا عالـم هســــــــــــتی ز میان بردارم

قلم

خـــدایا قســــــــم بر ســــــتیغ قلم

                             به اندیشـــه سـازان صــاحب قلم

به آنان که با عشــق راهی شــدند

گشــــودند راهی به جــــان با قلم

به دریـای آرام و بـی مـــــوج تن

که طوفـان در آن شد به موج قلم

به خونـهای ســــرخ شـــقایق نما

که شد جـوهــــــری بر ستیغ قلم

خدائی ســرودن نه کار من است

                            کــــه افــــــــتاده ام زیر پای قلم

همین بس که شوقی به سر داشتم

که روزی بگیرم به دســـــتم قلم

چنان بشــــکنم این ســـکوت بلا

که با دســت خـــونین بگیرم قلم

نه من لایق نام شــــــــاعر شوم

که شاید شـــــــــوم همقدم با قلم

به شــکرانه ات صد نماز آورم

که بر دسـت بـــــهزاد دادی قلم

   اثر استاد وادیبی  هنر مند که در فرهنگ شاعری به او لقبه شاعر اهل بیت می دهند امید

 قلمشچون علم ارباب ابوالفضل زبانش          چون تیغ ذو الفقار   باشد

عجب صبری خدا دارد

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای اوبودم

همان یک لحظه اول

که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبائی و زشتی بروی یکدگر ویرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

می خواهم داد بزنم فریاد کنم اما صدام در گلو خفه شد نمی دونم چه کار کنم

 خدا یا تو که همه حال وهمه جا یار منی تو که نگهدار منی حتا صدای در گلو خفه شدی من می شنوی

 تو منو میفهمی درکم می کنی بگو چه کنم خدایا تو که داری رحمتت بر مردم فروه می فرستی

خدایاحرمت خودت از من دل خسته و دل تنگ دریغ نکن   ناله  ای منو می شنوی

 ای هستی بخش   ای یگانه  ای بلند مرتبه کمکم کن تا خوب از بد تشخیص دهم   فقط گدای در خانه  ی تو باشم   ومحبت تو را گدای کنم   بار خدایا  بار پروردگارا من از تو انچه می خواهم که خودت می دهی  خدا یا کمکم کن تا دست پیش تو داز کنم  نه انسان های روی زمین   خدایا مرا دریاب  که  دل دریای من بی تو مرداب است خدایا تو قشم   می دهم به قطر ه  قطره بارانت   که دار از آسمان می باره

مرا جز در گاهت به هیچ کس محتاج نکن خدا یا آسمانت از دل نتگی دار ه اشک می ریزه  من هم دلم گرفته چشمان من هم دار گریه می کنه خدا  کمکم کن ای که همه به تو نیاز مند  ن و تو از همه بی نیازی    خود می دونی که دوستت دارم عاشقتم     خدا می دونی که تو معشوق دلدار منی ومن دلداده تو  پس دل عاشقت نشکن که رسم وفاداری دل شگستن نیست   می دانم که تو هیچ وقت دل عاشقانت نمی شکنی      خدا به خودت قسم دوستت دارم

نشاندی بر دلم آتش کجای   

                                      عاشق دل باخته   شکوفه بهار     اشک آسمان

 شکایت ادم های که اسم خودشون ادم گذاشته پشته سر آدم های که جز خدا کسی ندارند همه ی چیز های بد و خوب به خدا واگذار می کنند  آیا میشه در سایت ها با ابروی کسی بازی کنی مگر خدای ندارید  شما خدا نداری اما آدم های پاک که فقط برای خدا زندکی می کنند خدا دارند   مولا علی دارند  بی بی فاطمه زهرا دارند که جدی سادات است هر که به یه سید بد بگوید به خضرت زهرا(س) بد  گفت

 باور کنید که مهدی میاید باورکنید که زهرا بی جواب نمی ذاره باور کند آبروی انسانها بردن خدا بی جواب نمیمنند دل به این دنیا خوش نکن  باور کنید  آبروی  یه سید بردن جوابش با خداست   من دلم دیشب گرفته بود  در عالم خواب  امام رضا را زیارت کردم بهش گفتم که با من چه می کند  می دانی جوابش چه بود ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟   بیاید پاک باشیم برای خدا زندگی کنیم

عزیزانی که حرف من می فهمید من یه جوانی هستم مثل شما  تا حالا پاک زندکی کردم

 به اربابم ابوالفضل تکه کردم ازسنین کودکیم تا حالا که ۲۵ سالم شده فقط به خدا فکر کردم

 از ارباب ابو الفضل خواستم منو ببره پیش خودش بخدا  فقط یه ماه طول کشید منو برد کر بلا    نجف  کاظمین سامرا    همه جای که من دوست داشتم زیارت کنم     می دونی که می خواستیم بریم سامرا  پلیس عراق نگذاشت ما بریم  من به آقایم مهدی گفتم آقاجان ببین می خواهم برم بابا با مادر وعمه ات زیارت کنم نمی زارند   آقا من چه جوری برکردم ایران تو کجای به دادم برسی آ من بابا ومامانم با خودم آوردم مامان دار گریه می کنه  خودت بگو من جواب اشک مادرم چه بدم آقا کمکم کنی بخدا عیدسالم کنار جمکران خواهم گذراند وقتی داشتم گریه می کردم یه امریکای اومد کفت اکه پول بدهید می توانید برید من سری دستم بردم تو کیفم پول درآوردم   همه ی کاروان پول دادن من خوشحال شدم  ورفتیم

 وقت به کجای تولد اربابم  مهدی رسیدم خدا می دونه چه حالی داشتم یک روز تمام انجا سر کردیم  بابم روشو کرد به امام گفت ای صاحب همه مردم این دختر من ازش راضیم تو را به جان مادر فاطمه زهرا ازش رازی باش در نجف وکربلا و کاظمین مسجد کوفه و همه زیاتگاه بابا ومامان منو دعا می کردن تمام کاروان برای من دعا می کردن  توی سفر براشون نوع می خوندم یه عالمی داشتیم  شب تاسو عا توی بین الحرمین خدا می دونی بر من چه می گذشت  شب تاسوعا   کنار دست ارباب ابوالفضل گذراندن تا صبح چه حالی دار  تو حرم امام حسین بودن   چه حالی دار  از حرم امام حسین به حرم ابوالفضل  از حرم ابوافضل تا تلیه زینبیه تا خیمگاه حالا بکو بندی حقیر چه حالی داشتم    ببینید وقتی انسان با خدا باشه چه خواهد شد    دوشب پیش با چشمه گریان به خواب رفتم    خواب دیدم که  شلمچه بودم     نا گفته نماند چه بار با سپاه برای زیارت و تحقیق رفتم آنجا  تو خواب دیدم خیلی از برادرا ن  شهیدم انجا هستند من  با صدای بلند گریه می کردم وآقام مهدی صدا می زدم بخدا همان لحظه اربابم جوابم داد عزیزان فقط یه جمله مگم    بر اسب سفید سوار بود  واومد تمام تاریکی ها به سفیدی مبدل شد معزت می خواهم دیگه نمی تونم بگم       بخدا آبروی کسی بازی نکنید ما صاحب داریم      قربا شما عزیزان

شکوفه         بهار اشک آسمان   

الا يا اهل العالم قد ظهر المهدي

«اللهم عجل لولیک الفرج»

و من الله توفیق....
به امید ظهور

 التماس دعا

درد دل با امام عصرعليه السلام‏

نشسته ديو بر دلـــــــــــهاى خفته‏
همه جا بذر نومــــــــــــيدى شكفته‏
زده زنـــــــــــگارها آئين و مذهب‏
دمى، رويى زسرور نيست يا رب‏درد دل با امام عصرعليه السلام‏

زمين دلتنگ و مهدى بيقراراست‏
فلك شيدا، پريشان روزگار است‏
دلا، آديـــــــنه شد، دلبر نيـــــامد
غـــروب انتـــظارم سرنــــــــيامد
همه دلــــــها پر از آه و غم و درد
همه آلاله‏ها پـــــــــــژمرده و زرد
نفس‏ها خـــسته و در دل خموشـند
فغانها بى‏ صدا و پرخروشــــــــند
نه رنگى ازعدالت، نى از صداقت‏
در و ديوار دارد  نقش ظــــــلمت‏
شده پرپر گـــــــــل مهر و محـبّت‏
همــه دلـــــــها شده سرشار نفرت
شده شام يتيمان، نالــــــه و اشــك‏
برد هركــس به كاخ ديگرى رشك‏
شده پژمـــــــرده غنچه در چمنزار
بگشت آواره گل در كوى گـــــلزار
نشسته ديو بر دلـــــــــــهاى خفته‏
همه جا بذر نومــــــــــــيدى شكفته‏
زده زنـــــــــــگارها آئين و مذهب‏
دمى، رويى زسرور نيست يا رب‏
به اشك چشم و مهر و ماه، سوگند
به آه و ناله دلــــــــــــــهاى دربند
اگر نرگس زهجرت زار زاراست‏
شقايق تا قيامت دغـــــــــدار است‏
به اشك چشم و مهر و ماه، سوگند
به آه و ناله دلــــــــــــــهاى دربند
اگر نرگس زهجرت زار زاراست‏
شقايق تا قيامت دغـــــــــدار است‏

درد دل با امام عصرعليه السلام‏

زمين دلتنگ و مهدى بيقراراست‏
فلك شيدا، پريشان روزگار است‏
دلا، آديـــــــنه شد، دلبر نيـــــامد
غـــروب انتـــظارم سرنــــــــيامد
همه دلــــــها پر از آه و غم و درد
همه آلاله‏ها پـــــــــــژمرده و زرد
نفس‏ها خـــسته و در دل خموشـند
فغانها بى‏ صدا و پرخروشــــــــند
نه رنگى ازعدالت، نى از صداقت‏
در و ديوار دارد  نقش ظــــــلمت‏
شده پرپر گـــــــــل مهر و محـبّت‏
همــه دلـــــــها شده سرشار نفرت
شده شام يتيمان، نالــــــه و اشــك‏
برد هركــس به كاخ ديگرى رشك‏
شده پژمـــــــرده غنچه در چمنزار
بگشت آواره گل در كوى گـــــلزار
نشسته ديو بر دلـــــــــــهاى خفته‏
همه جا بذر نومــــــــــــيدى شكفته‏
زده زنـــــــــــگارها آئين و مذهب‏
دمى، رويى زسرور نيست يا رب‏
به اشك چشم و مهر و ماه، سوگند
به آه و ناله دلــــــــــــــهاى دربند
اگر نرگس زهجرت زار زاراست‏
شقايق تا قيامت دغـــــــــدار است‏

کی شود در ندبه های جمعه پیدایت کنم
گوشه ای تنها نشینم تا تماشایت کنم
می نویسم روی هر گل نام زیبای تو را
تا که شاید این شب جمعه ملاقاتت کنم
هر سحر با یاد تو در گریه ام می خوانمت
تا به کی از سوز دل ناله ز هجرانت دهم
چشمهای خسته ام بارد ز هجرانت عزیز
انقدر بارم ز دیده تا که پیدایت کنم
هردم از نومیدی شمارم عقده های خویش را
تا به کی از پشت در اهسته نجوایت کنم
بی قرارم  مهدیا  از بهر دیدار رخت
تا به کی از مادرت زهرا تمنایت کنم؟؟؟

السلام علیک یا بقیه الله فی ارضه

بد مســـــتی ما شـــــــکـر به درگاه خداست       

می نوش که مســـــــــتی از کرامات خداست

بر سـر در زندگی نوشـته اند با خـط درشت     

نوشـــــیدن می ســـــــه بار در روز رواست

من ســرخـوش یک پیاله ، یک جــرعه می      

یا رب تو بگو نشـــــــــــــان میخانه کجاست

من مـعـتـکـف حلقــــــــــــــــه این میکده ام        

پرهیز ز میخـــــانه نه در مذهـــــــب ماست

اسـبـاب طـرب که ایـن جـهــــان را آراست       

ســـــــــجاده و پیمــــــــانه و مژگان شماست

چـنـدیـســــــت که ســـــاقی ام مـرا می ندهد       

لابد همه از حکـــــــــــــــمت درگاه خداست

صنم و ساغر و ساقی ، خم و خمخانه و می     

بت و بتخــانه و کعبه ، همـه در اذن شماست

من که باشم که از اســــرار سـرا پرده غیب      

عیب جوئی کنم و گویمـش این درد و بلاست

شــاید او گوشــــه چشــــــــمی به دلم اندازد       

من اگـر لایق این باشـــــــــم از آثار دعاست

سـر سـجـاده و تســــبیح دعا کن بهــــــــزاد       

شاید این دولت غم هم بســـر آید که قضاست   از استاد بهزاد

آشتی من و قلم

عهد بســـــــــتم که بیقــــرارش نکنم

با درد بســـــازم و فغــــــــانش نکنم

با این قلـــــمی که سالهـــــا یارم بود

در قهــــــر بمانم و ســـــلامـش نکنم

در این دل پر ملال بی آرامـــــــــش

تا آخـر عمــــر لطــف و نازش نکنم

خون میچــــــکدش بجای جـوهر اما

این خون جـــــگر دگر حلالـش نکنم

با ناز و کرشــــــمه هر دم آید سـویم

اما سـر ســـــوزنی نگاهــــــش نکنم

عهـــــد کـردم که دگر دســـــــــتم را

در زلف نوشـــــــته ام درازش نکنم

گر شـــــوق غزل بسـر زند هم دیگر

از گوشـــــه کلبه ام صـــــدایش نکنم

اما چــــــکنم که این پدر سـوخته یار

نامش قلم اسـت و من چـکارش نکنم

او مایه عـبرت است ومن مایه عشق

بهــــــــزاد مگو دوباره  یادش نکنم

                با تشکر از دوستی که پس از سالها مرا با این قلم آشتی داد    استاد بهزاد

۱۰۰ مرتبه ۹۰۰ جمله عاشقانه را در ۸۰۰ جای مختلف به ۷۰۰ زبان پیش ۶۰۰ نفر مطرح

 کردم ۵۰۰ تای آنها ۴۰۰ جمله را در ۳۰۰ زبان در ۲۰۰ برگ ترجمه کردند برای تو در ۹۰

روز  روزی ۸۰ دقیقه خواندم ۷۰ جمله تو را ۶۰ بار در ۵۰ روز  روزی ۴۰ مرتبه قرائت

 کردم ۳۰ تای آنها را آموختی پس ۲۰ تای آنها را فراموش کردی ۱۰ تا از تو ۹ سوال کردم ۸

مرتبه به ۷ سوالم جواب دادی ۶ جواب کردی ۵ مرتبه تو را در ۴ ساعت دعوت کردم ۳ ساعت

خواهش کردم ۲ ساعت التماس کردم تا ۱ مرتبه گفتی :

                                                                              " دوستت دارم

امشب از درد نالیدم

کاش می دانستی بیش از آنکه درد جسمم را بیازارد روحم را در هم می

شکند.

امشب به اندازه تمام ثانیه های عمرم بر تو بر خویش و بر تنهائی و چشمان

بارانی ام که در انتظار ماندند گریستم.

کاش بودی و دست های تنهایم را می فشردی و من سر بر سینه مهرت

می گذاشتم تا بغض و ناباوری ام را برای همیشه به گور فراموشی بسپارم.

آرام باش آرام باش ما خدا را داریم

آن حقیقت آن یگانه آن هوادار شبانه

آن همه خوبی و احساس وفا را داریم

  تو همه دنیای منی

گفتا که چونی آنجا ؟ گفتم در استقامت

یا علی

دلا  باید  به  هر  دم  یا  علی  گفث                     به هر دم بل دمادم یا علی گفت

به  صد ق  دل  همیشه  یاد  او  بود                  به هر پیچ و به هر خم یا علی گفت

دمی  که  ر و ح  د ر  ادم  د مید ند                        زجا برخاست آدم یا علی گفت

چونوح از موج وطوفان ایمنی خواست                 توسل جست وهر دم یا علی گفت

زبطن  حو ت  یو نس  گشت  ا ز ا د                 زبس در ظلمت یم یا علی گفت

عصا   در  د ست   موسی  اژدها  شد                      کلیم آنجا مسلم یا علی گفت

نمیشه   جان   مر ده   ز نده   هر گز                   یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

رسول  الله  شنیده از  پرده  غیب                         ندایی امد ان هم یا علی گفت

نزول وهی چون  فرمود  سبحان                       ملک در اولین دم یا علی گفت

علی   در کعبه   بر دوش   پیمبر                            قدم بنها ان دم یا علی گفت

به   فرقش  کی  اثر  میکرد شمشیر

یقینا  ابن  ملجم  یا  علی   گفت

عاشق شدم و محرم اين کار ندارم فرياد که غم دارم وغمخوار ندارم بسيار شدم عاشق ديوانه از اين پيش آن صبر که هر بار بُد اين بار ندارم دل پر ز غم و غصه ي هجر است ليک از تنگ دلي طاقت گفتار ندارم چون راز برون نايدم از پرده که هرچند گويند مرا گريه نگهدار ندارم ز جفا نمودن تو ز وفات بر نگردم به وفا نمودن خود ز جفات باز دارم گله کردم از تو گفتي که بساز چاره خود منم آن که در غم الحق دل چاره ساز دارم

عشق چيست؟

به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد

به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد

به باد گفتم عشق چيست؟! وزيد

به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد

به گل گفتم عشق چيست؟! پرپر شد

به انسان گفتم عشق چيست؟

!

اشك از ديدگانش جاري شد و گفت

:

ديوانگيست

خدايم آه اي خدايم صدايت مي زنم بشنو صدايم

شکنجه گاه اين دنيا چه آيد به جرم زندگي اين شد سزايم آه اي خدايم بشنو صدايم

مرا بگذار با اين ماجرايم نمي پرسم چرا اين شد سزايم آه اي خدايم بشنو صدايم

گلويم مانده از فرياد و فرياد ندارد که از غم مرگ صدا را

به بقض هر نفس پيچيده سوگند به گلهاي به خون غلطيده سوگند

به مادر سوگواره جاودانه که داغ نوجوان ديده سوگتد

خدا حادثه در انتظار است به هر سو باد وحشي در گذار است

به فکر قتل عام لاله ها باش که خواب گل به گل کاووس خانه است

خدايم اي پناه لحظه هايم صدايت مي زنم با گريه هايم

صدايت ميزنم بشنو صدايم

هنوزم ياد چشمانت  مرا آشفته می سازد

وجودم ، هستی خود را به پای چشمان تو می بازد

پس از عمری  خطا ديدن ز کردار پر ايهامت

هنوزم آشيان دارم

کنار خاطرات تلخ و شيرينت

هنوزم لحن زيبای تو در گوشم طنين دارد

و ياد زلف پرچينت ، دل ديوانه ما را چنين آشفته می سازد

و می دانم

تپشهای دل بی تاب و غمگينم ، رهی بيراهه را پيمود

که پايانش شبی تار و پر از غوغای غم بود

و شايد

و شايد نقش تقديرم چنين بود ...

خدايا چه مي شد ارباب را لحظه اي مي نگريستم.

دلم براي جمكران تنگ شده.دلم براي شبهاي سه شنبه تنگ شده!!

   اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي            دل بي تو  به درد آمد وقت است كه باز آيي

((اِنٌا لِالله و اِنٌا اِلیهِ الرٌجِعونْ))

شهادت امام محمد باقر(ع)،باقر العلوم و الحکمه را خدمت آقا  وسرورمان حضرت امام زمان(عج)،

و شیعیان حضرتش تسلیت عرض میکنم.

شهادت در خون ائمه و شیعیان آنها است و هیچ گاه از آن به سادگی رد نمی شوند!

در جهان رازی هست که جز با دادن خون خود نمی توان به آن پی برد.

                             در وجودت باشد ..

                                                      با يك نجوا...

                                                                       هرچه را داري .....

                                                                                                مي نهي ...

                                                                                                             ودور ميشوي..

مرا رازیست اندر دل به خون د یده پرورده
ولیکن با که گویم راز چون محرم نمیبینم

قناعت میکنم با درد چون درمان نمییابم
تحمل میکنم با زخم چون مرهم نمیبینم

نم چشم آبروی من ببرد از بس که میگریم
چرا گریم کز آن حاصل برون از نم نمیبینم

دلم تا عشقباز آمد در او جز غم نمیبینم
دلی بی غم کجا جویم که در عالم نمیبینم

دمی با همدمی خرم ز جانم بر نمی آید
دمم با جان برآید چون که یک همدم نمیبینم
[همخواني]
[ مرا رازیست مرا رازیست به خون د یده پرورده
مرا رازیست مرا رازیست به خون د یده پرورده ]

نم چشم آبروی من ببرد از بس که میگریم
چرا گریم کز آن حاصل برون از نم نمیبینم

خوشا و خرما آن دل که هست از عشق بیگانه
که من تا آشنا گشتم دل خرم نمیبینم
[همخواني]
[ مرا رازیست مرا رازیست به خون د یده پرورده
مرا رازیست مرا رازیست به خون د یده پرورده ]

کنون دم درکش ای سعدی ; که کار از دست بیرون شد
به امید دمی با دوست ; وان دم هم نمیبینم

با آرزوی موفقیت شاد کامی.

و از آنجايي كه خورشيد در اسطوره ها نماد حقيقت بود ، آفتابگردان را نكو داشتيم ،و خواستيم تا با ما بماند و نشان ما باشد،نه به آن نشان كه خود را حقيقت بپنداريم ، و نه حتي به آن توهم كه روي خود را به سوي حقيقت بدانيم بلكه تنها به نشان آرزويي كه در سوداي قلبمان روييدن گرفته بود، كه:اي كاش مي توانستيم آن گونه باشيم

                             و اگر غير از اين بود ، او هرگز نمي پذيرفت!

 امشب از دوری تو دلتنگم
      و غم انگيزترين آهنگم
      امشب از غصه و غم لبريزم
      آه ای عشق! مگر من سنگم!
      برگی از شاخه جدا در پاييز
      خشك و بی‌حوصله و كمرنگم
      بی تو من دهكده‌ای خاموشم
      دورافتاده‌ترين فرهنگم
      حرف ناگفته زياد است ولی

     حيف در قافيه‌ها می‌لنگم

بنويــسيد كه او قدرت فرياد نداشــــت                    آه مي كرد ولــي ، جربزه داد نداشـــت

بنويســـيد كه آن دربه در بـــي تيشه                     غيرت عشق جــسورانه فرهاد نداشـت

در قفس زاده شد و عاقبت آنجا پوسيد                   گله از محبس و از كينه صياد نداشـت

هيچ كس دردو جهان درغم او گريه نكرد               مـــهر مادر، نفس گرم پدر ياد نداشت

خاك مرده ز سراپاي نگاهش مي ريخت                در هزار آينه يك چهره همزاد نـــداشت

اوخودش كرد وخودش خواست كه اينسان باشد       بنويسيد كه او عرضـــه فرياد نــداشت