به خرابات روم بهر نگهداري دل

تابر پير كنم شگوه ز بيماري دل

دل شب و روز بسوزد ز غم عشق بتان

من بسازم به غم و رنج و گرفتاري دل

اشك من سرخ و رخم زرد شد و موي سپيد

روز من گشت چوشب بهر سيه كاري دل

خواب هرگز نكند آنكه دلش بيدار است

ما شبي صبح نكرديم به بيداري دل

هرچه كرديم علاج دل بيمار نشد

تنگ شد حوسله از بهر پرستاري دل

چه زيانها كه نمودم  ز ره دلخاهي

چه ملامت كه كشيدم به هواداري دل

اي فنا جاره دردت نتوان كرد مگر

اشك خونين ودعاي سحر وزاري دل

اینجا قدم قدم ، همه پیچیده بوی تو
بوی نگاه زینب و بوی گلوی تو
شنهای شعله ور شده را لمس می کنند
انگشت های القمه در جستجوی تو
اسلام را قدم زده ای سوی کفرشان
کفار قبل از این که بیایند سوی تو !
تو ماندی از زمین و نماندی از آسمان
خون از گلوت رفت و نرفت آبروی تو
من دارم آب می شوم از شرم ؛ آن زمان ـ
حتی نبوده آب برای وضوی تو
جز آسمان برای تو جایی نمانده بود
آنجا که کفر می وزد از چارسوی تو ...

 الو سلام. این منم.مزاحمی که آشناست

 هزار صفحه این شمارهدر دلم گرفته است

ولی هنوز پشت خطدر انتظاریک صداست

شما که گفته اید پاسخ سلام واجب است!

به ما که می رسدحساب بنده هایتان جداست؟

الودوباره قطع ووصل یک مزاحم سمج...

همانمزاحم همیشه ی اسیر لحظه هاست

وآمدم دوبارهدرددل کنم

برای تو.. برای تو که از تمام لحظه هارهاست

دل مرا به سوی خود بخوان که تا سبک شوم..

شنیدهام که گریه بر تمام درد ها دواست

خدا مرا ببخش دو بار مزاحمت شدم..

پناهگاه این دل شکسته خانه شماست..

دوبار زنگ می زنم برای انتظار..

دوبار زنگ می زنم ..دوبار تا خدا.. خداست

           این شعر تقدیم می کنم به دو عاشق و صادق

 از طرف شکوفه بهار

 لیلا

آنکه از بــاغ دلــش لالۀ غــم چیــد منــم           آنکه از ساغــر تــب بـاده بنوشیــد منــم

آنکه در دشت تب آلودۀ تف غرقه بخون           تن صـد پــارۀ هفتــاد و دو تـن دید منــم

آنکه با چشم خدا بیـن خود از نیــزۀ نور          دید در لجۀ خون سر زده خورشـید منــم

آنکه در زیــر گـرانبـــاری زنجیــر ستــم          در بر خصم چنــان شیــر خروشیــد منــم

آنکه در خطب، ویرانگر خود پرچـم فتح           چون پــدر بر زبــر چــرخ بکوبیــد منــم

آنکه از روی ســنــان آیــۀ قــرآن کریــم           از زبـان پســر فــاطــمــه بشــنــیـد منــم

آنکه از منــطــق کوبــنــدۀ او کــاخ یزید          همچنــان زلزله بر خویـش بلــرزید منــم

آنکه جـان دادن پــروانه ومهمـانی شمع           سـر آغشــته بخــونی به طبــق دید منــم

آنکه جـان دادن پــروانه و مهمانی شمع           دید و خـون جگــر از دیده ببـاریـد منـــم

این حرمابو الفضل  ماه و قمر بنی هاشم  یار و یاور حسین  ارباب من  یا عباس بن علی حیدرمدد

 سلام بر حسین سلام بر عباس  سلام بر زیینب سلا م بر کربلا    یا علی حیدرمدد

قالوا : اللَّهُمَّ نعم .

فقال الإمام ( عليه السلام ) : ( فِيمَ تَستحِلُّون دَمي وأبي الذائِدُ عن الحوض ، يذودُ عنه رِجالاً كَمَا يذاد البعير الصاد عن الماء ، ولواءُ الحمدِ في يَدِ أبي يوم القيامة ) .

فلما خطب الإمام الحسين ( عليه السلام ) هذه الخطبة ، وسمعت بناتُه وأخواتُه كلامَه بِكيْنَ ، وارتفعت أصواتَهُنَّ .

        ابوالفضل العباس علمدار حسین

فوجَّهَ الإمام الحسين ( عليه السلام ) إليهِنَّ أخَاه العباس وعلياً ابنه ( عليهما السلام ) ، وقالَ لهما : ( أَسكِتَاهُنَّ فَلعمري لَيكثرنَّ بُكاؤهُنَّ ) .

بَرَاءةٌ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِكِينَ (1) فَسِيحُواْ فِي الأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَاعْلَمُواْ أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللّهِ وَأَنَّ اللّهَ مُخْزِي الْكَافِرِينَ (2) وَأَذَانٌ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الأَكْبَرِ أَنَّ اللّهَ بَرِيءٌ مِّنَ الْمُشْرِكِينَ وَرَسُولُهُ فَإِن تُبْتُمْ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَإِن تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُواْ أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللّهِ وَبَشِّرِ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (3) إِلاَّ الَّذِينَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِكِينَ ثُمَّ لَمْ يَنقُصُوكُمْ شَيْئاً وَلَمْ يُظَاهِرُواْ عَلَيْكُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ (4) فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَخَلُّواْ سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ (5) وَإِنْ أَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلاَمَ اللّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لاَّ يَعْلَمُونَ (6)‏ كَيْفَ يَكُونُ لِلْمُشْرِكِينَ عَهْدٌ عِندَ اللّهِ وَعِندَ رَسُولِهِ إِلاَّ الَّذِينَ عَاهَدتُّمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُواْ لَكُمْ فَاسْتَقِيمُواْ لَهُمْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ (7) كَيْفَ وَإِن يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ لاَ يَرْقُبُواْ فِيكُمْ إِلاًّ وَلاَ ذِمَّةً يُرْضُونَكُم بِأَفْوَاهِهِمْ وَتَأْبَى قُلُوبُهُمْ وَأَكْثَرُهُمْ فَاسِقُونَ (8) اشْتَرَوْاْ بِآيَاتِ اللّهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَصَدُّواْ عَن سَبِيلِهِ إِنَّهُمْ سَاء مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ (9) لاَ يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلاًّ وَلاَ ذِمَّةً وَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ (10) فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَنُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

از کوچیکیم تا به حالا سرا پا احساسم من
تموم عالم میدونن هلاک عباسم من
کاره چشماش دلبریه دلبریه
قدو بالایه قشنگش عجب محشریه
سر زلفش دل فریبه دل فریبه
رگ پیشونیش نصر من الله و فتحا غریبه
همه عاشقا اون حبیبه
ذکر شب و روز همه دلداده ها دیونه ها
عباس علمدار حسین عباس علمدار حسین

ای شقایق تو نشان شیعه ای

قلب سرخ خون فشان شعه ای

ای شقایق عالمی دلتنگ توست       پر چم خون حسین از رنگ توست

ای شقایق شروه ای اغازکن

ای دل خون زمین لب باز کن

شمع در ائینه خاموش توشد

ناگهان غیرت سیه پوش توشد

دشت بغض ارغوانی وش گرفت

یک شقایق خانه گل اتش گرفت

هر طرف رو میگذاری ناله ای است

هر چمن پامی نهی آلا له ای است

 ازچمن ها  بید مجنون می دمد

از مزار لاله هاخون میدمد

زخم ها در داغ ها دم کرده اند

لاله ها بغض محرم کرده اند

               تسلیت باد محرم الحرام  

                                                         ازطرف دو خواهر شکوفه و شقایق

                                            مــــرا اول مــــرا پــــايـــان حسين^(ع) است

                                           مــرا هــم ديـن و هـم ايـمـان حسين^(ع) است

                                           چـو عـبــدی ســر به فـرمان حسين^(ع) است

                                           هــمــه مــعــلـــول پـيـمــان حسين^(ع) اســت

                                           مــرا هــم جــان و هـم جانان حسين^(ع) است

                                            بـه حـّـق حــق کـه حــيـران حسين^(ع) اسـت

                                            که من را روضه ی رضوان حسين^(ع) است

                                            مــگـر او هــم پـــريـشــان حسين^(ع) اســت

خدایا قطره های آسمان را از آنها بازدار  و از برکات زمین محرومشان کن. خدایا، اگر تا مدتی بهره مندشان می کنی، آنها را پراکنده و فرقه فرقه کن و هرگز حاکمان را از آنها خشنود مکن که ما را دعوت کردند تا یاریمان کنند اما به ما تاختند و خونمان را بریختند.

اللهم اجعل لنا و لهم الجنه نزلا و اجمع بیننا و بینهم فی مستقر من رحمتک

بوی روح سبز ریحان می دهی

 بوی نر گس های بستان می دهی

لاله ها با تو شکو فا می شوند

در غروب عاشقان جان می دهی

بوی شبنمهای دیوار بعیع

 در شب یلدای ایمان می دهی

همچو مهر در فصل سکوت

بر دل  تفتیده باران می دهی

 ای گل زهرا فدای نام تو

 کی صلاح بر حال مستان می دهی

 ای بهار آبی آینه ها 

کی به فصل زرد پایان می دهی

شعر از شکوفه بهار  کنیز ارباب مهدی

 تقدیم به دوستان اربابم مهدی زهرا(عج)   دوستان عزیز این شعر تقدیم می کنم

شاید

چه شود بر سر شوریده خود شــانه زنم

                        ناز معشوق کشم رنگ به رخســاره زنم

شایدم روزی از این باغ گلــــی بردارم

                        باز عاشــــــــق شوم و بر دل دیوانه زنم

حضـــــــرت عشـق اگر باز مدد فرماید

                        بیخود از خود شوم و رطل گرانمایه زنم

گوشه و بوس و کنارم اگر حاصل بشود

                        کوس رســـوائی خود بر سر میخانه زنم

عشق شــــــیرین دهنی را به دلم اندازم

                        نام شــیرین ســخنی بر در این خانه زنم

شاد و سرمســـــت سر کـوی بتم بنشینم

                        بربط و چنــگ و چغانه ، ره افسانه زنم

سر به راه آورم و ســاکـت و آرام شوم           

                        غــــزل عشـــــق بگویم قـــــدح باده زنم

      روز تنهائی بهــــــــــــــزاد اگــر سر آید

      عالـــمی مســــت کنم ، نعره مستانه زنم

ســـــاربان مســـت شده قـافـله را ول کرده

      دزد هم آمده در قـافـلــــــــــــــه منزل کرده

قاضـــی از رشوه گرفتن شکمش سیر شده

                                    حکـم بر حکمـــــــــــــــروائی اراذل کرده

محتســــب لات شده چاقو و قداره به دست

                                    قصـــد چاپـیـدن امــــــــــــوال خلایق کرده

حـاکـم از ســـــرخوشی باج و خراج فقراء

                                    دوش تاصـــــــــبح نخوابیده و عرعر کرده

شـاه عاشـــــق شــده و ترک حـــرم بنموده

                                    هـوس ســرخ لــــبی تازه و بهـــــــتر کرده

مـفتی ما که دلـش همچو روانـش شاد است

                                    رفـته با شــــــــیره انگور طـهــــارت کرده

یار محــــرم که به هر دم دل ما یارش بود

                                    راز را گـــــفـتـه و بر عهـــــد خیانت کرده

قصه شــــهر فرنگی ، سخن عصـــر جدید

                                    جامــه مـــردم این شـــــــهـــر مـلـون کرده

شهر قصه که شــنیدی همه یکجا اینجاست

                                    راوی شــــــهر دگر قـهـــــــر ز گفتن کرده

          همه در جـوش و خـروشند به غیر از بهزاد

                    که به این بی کس و کاری دگر عادت کرده

که دل از دوری رویت چه کشید ؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعدهای تو به دادش نرسید .

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید.

آن همه عهد فراموشت شد ؟

چشم من روشن , روی تو  سپید .

جان به لب اومده در ظلمت غم

کی به دادم رسی ای صبح امید ؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید .

که خدا بر تو نخواهد بخشید ......

من كه باشم كه برآن خاطر عاطر گذرم

لطف ها مي كني اي خاك درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازيت كه آموخت بگو

كه من اين ظن به رقيبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقه ي راه كن اي طاير قدس

كه درازست ره مقصد و من نوسفرم

اي نسيم سحري بندگي من برسان

كه فراموش نكن وقت دعاي سحرم

....حافظ

بارها گفته ام و بار دگر مي گويم

كه من دلشده اين ره نه به خود مي پويم

در پس آينه طوطي صفتم داشته اند

آنچه استاد ازل گفت بگو مي گويم

من اگر خارم اگر گل چمن آرايي هست

كه از آن دست كه او مي كشدم مي رويم

دوستان عيب من بي دل حيران مكنيد

گوهري دارم و صاحب نظري مي جويم

....حافظ